Eric Rugebregt kent het contrast tussen rijk en arm

Wie arm is, telt niet meer mee!

‘Ik had een goed salaris, een auto en had financieel niets te klagen. Door de crisis verloor ik mijn baan en kwam ik in de WW terecht. Ik was 60 jaar en ondanks honderden sollicitaties heb ik helaas nooit de kans gekregen op gesprek te komen. Na de WW kwam ik dus in de bijstand terecht tot mijn pensioen.

Ik was schuldenvrij en mijn inkomsten werden ineens meer dan gehalveerd. Uiteindelijk hield ik € 60,- per maand over voor eten, drinken, kleding en boodschappen. Ik moest dus op zoek naar nieuwe oplossingen: in die periode moest ik bijvoorbeeld noodgedwongen gebruik maken van de voedselbank en kringloopwinkels.

Een goed beeld van armoede had ik eerder nog niet. Wel vooroordelen. Buiten mijn eigen schuld om maakte ik nu deel uit van een samenlevingsgroep die vreselijk wordt gestigmatiseerd. Ik schaamde me ook. Door deze schaamte, de angst en emoties is het voor mensen in een dergelijke situatie vaak lastig om erover te praten, waardoor armoede niet altijd zichtbaar is.

De Quiet 500 is een blad dat stille armoede juist onder de aandacht wil brengen. Door mijn interview in de eerste editie in 2013 en de media-aandacht die erop volgde leerde ik vertellen over mijn situatie. Dat ging zo goed dat ik ontdekte dat ik me blijvend wilde inzetten om de bewustwording over armoede te vergroten. Ik verzorg nu lezingen samen met Quiet 500 voorzitter Ralf Embrechts. Daar vertel ik mijn verhaal. Er is veel herkenning bij het publiek en het besef dat het zomaar iedereen kan overkomen, zet aan tot nadenken en hopelijk ook tot actie om armoede te bestrijden.

Door mijn ervaringen ben ik voorstander van een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen, zoals historicus en schrijver Rutger Bregman ook beschrijft in zijn boek ‘Gratis geld voor